فاشیای پلانتار تقریبا غیر الاستیک است و بررسی های انجام شده

نشان دهنده حداکثر ۴ درصد حالت الاستیسیته در الیاف فاشیای پلانتار است و اگر بیش از این حد الاستیسیته فشار بر فاشیای پلانتار وارد شود ممکن است دچار پارگی شود و معمولا آسیب پذیر ترین قسمت فاشیای پلانتار محل چسبندگی این فاشیا به استخوان پاشنه یا توبروزیته است که در شرایط راه رفتن و ایستادن در فاز استنس (Stance phase) ، راه رفتن یا gait و خصوصا در فاز پوش آف (Push-off phase) به علت دورسیفلکشن مفاصل متاتارس و فالنژیال و اثر کششی که به مکانیسم چرخ چاه (Windlass mechanism) تشبیه شده است کشیدگی مضاعفی در محل چسبندگی فاشیای پلانتار به استخوان پاشنه اتفاق می افتد و ممکن است در این حالت دچار پارگی های میکروسکوپی (Micro tear) یا ماکروسکوپی (Macroscopic tear) یا التهاب و نهایتا ایجاد درد در محل چسبندگی فاشیای پلانتار به پاشنه و یا اصطلاحا خار پاشنه شود ، البته همانگونه که پیشتر توضیح داده شد خار پاشنه در محل چسبندگی عضلات و نه فاشیای پلانتار به پاشنه قرار گرفته است.