استفاده از دارو های ضد التهابی شامل دارو های ضد التهابی استروئیدی

و غیر استروئیدی مرسوم است. دارو های ضد التهابی غیر استروئیدی معمولا به صورت خوراکی و حداقل به مدت سه هفته تجویز می شوند. دارو های ضد التهابی استروئیدی و یا به اصطلاح رایج تر کورتون و یا کورتیکواستروئید معمولا به صورت تزریق موضعی مورد استفاده قرار میگیرند و معمولا به طور همزمان یک ترکیب استروئید مانند دپومدرول (Depomedrol) و یا تریامسینولون (Triamcinolone) همراه با بی حس کننده مانند لیدوکائین تزریق می شود. اعتقاد بر این است که هر چند اثرات کوتاه مدت تزریق موضعی پاشنه مفید است ولی برای کسب اثرات طولانی مدت معمولا ترکیبی از تمرینات کششی و کفی و اورتز ها برای بیمار بسیار کمک کننده است. استفاده از دارو های ضد التهابی با کمک فیزیوتراپی از نوع یونتوفورز (Iontophoresis) با استفاده از کورتیکواستروئید ها مثل دگزامتازون نیز مورد استفاده قرار گرفته است.

یکی از روش های نسبتا جدید برای درمان درد پاشنه و فاشئیت پلانتار استفاده از شاک ویو و به اصطلاح ESWT یا extracorporal shock wave therapy می باشد. نتایج درمان با شاک ویو کاملا واضح و مشخص نیست و بستگی به دانسیته انرژی که به صورت low و یا high می باشد و تعداد جلسات ، مدت هر جلسه و تکنیک انجام آن توسط پزشک و یا فیزیوتراپ همه اثر گذار در میزان اثربخشی آن هستند. به علاوه جزو روش های درمانی گران قیمت محسوب می شود و خصوصا نوع high energy آن بسیار دردناک است و نیاز به بی حسی موضعی یا بی هوشی برای انجام این تکنیک وجود دارد.

یکی از روش های جدید درمان فاشئیت پلانتار و درد پاشنه استفاده از Botulinum toxin type A و یا اصطلاحا بوتاکس (Botox) است. بوتاکس یا بوتوکس بیشتر از همه در حال حاضر توسط متخصصین پوست و زیبایی برای برطرف کردن چین و چروک صورت و به اصطلاح جوانی مورد استفاده قرار می گیرد همچنین مورد استفاده در بیماران دچار اسپاستیسیته (Spasticity) در ارتوپدی بوده و هست و اخیرا با مطرح شدن اینکه علت ایجاد درد وجود اسپاسم هایی در عضلات و نسوج محل درد در پاشنه رویکرد به استفاده از بوتاکس در درد پاشنه و فاشئیت پلانتار نیز مطرح شده و نتایج خوبی گزارش شده است. درمان درد پاشنه ناشی از آتروپی فت پد یا چربی پاشنه معمولا معطوف به ساپورت کردن پاشنه با کفی های نرم یا اصطلاحا Cushion heel pad می باشد و مواردی از تزریق سیلیکون مایع به صورت sub dermal به ناحیه پاشنه برای تقویت خاصیت الاستیک نسج پاشنه گزارش شده است و به هر صورت اگر درد بیمار علیرغم درمان های غیر جراحی به مدت بیش از یک سال ادامه یابد ممکن است نیاز به درمان جراحی برای درد پاشنه و فاشئیت پلانتار مطرح شود. شایع ترین عمل های جراحی مورد استفاده برای درمان فاشئیت پلانتار عبارتست از ریلیز نسبی یا پارشیل فاشیای پلانتار به روش open یا باز و همچنین ریلیز به روش اندوسکوپیک و سایر عمل های جراحی عبارتست از ریلیز کامل فاشیای پلانتار و رسشن یا طویل سازی گاسترونمیوس.