پلاکت ها با وجود کوچک بودن دارای ساختمان بسیار پیچیده ای هستند.

پلاکت ها دارای زوائد پای کاذب فراوان به صورت تو رفتگی های غضاء سلولی

و وزیکول های درون سلولی موسوم به گرانول های ذخیره ای هستند.

دیواره ی سلول هر پلاکت دارای غضاء سه لایه میباشد.

نوار زیر غشائی از میکروتوبول ها (Micro tubules) که متشکل از پروتئین توبولین است از شکل صفحه ای و طبیعی پلاکت حمایت میکنند.

میکروفیلامنت ها (Micro filaments) متشکل از پروتئین های اکتین (Actin) و میوزین (Myosin) هم در زیر غشاء حضور دارند.

یک سیستم کانلیکولی باز (Canalicular open system) از داخل پلاکت به طور مستقیم با سطح پلاکت تماس دارد

و در مجاورت آن سیستم توبولی متراکم (Dense tubular system) دیده میشود.

سیستم توبولی متراکم محل انجام دو عملکرد اصلی پلاکت یعنی کاهش غلظت کلسیوم سیتوپلاسم پلاکت در حال استراحت

و متابولیسم اسید آراشیدونیک (Arachidonic acid) در پلاکت فعال شده است.

در پی آر پی از گرنول های (Granules) پلاکتی و فاکتورهای رشد موجود در پلاکت ها استفاده میشود.

پلاکت ها هرچند فاقد هسته هستند ولی دارای انکلوزیون های داخلی میباشند

که شامل میتوکندری ، گلیکوژن ، گرانول های دلتا ، گرانول های آلفا و گرانول های لیزوزومی میباشند.

هر پلاکت به طور تقریبی دارای ۵۰ تا ۸۰ گرانول است و این گرانول ها حاوی پروتئین های متنوعی هستند.