سه نوع ایزومر برای فاکتور یا عامل رشد مشتق از پلاکت شناخته شده است

که هر یک تقریبا ۲۵ هزار دالتون وزن دارد.

هر ایزومر عملکرد اندکی متفاوت دارد اما بسیاری از عملکرد های آنها مشترک است.

انواع PDGF یا عامل رشد مشتق از پلاکت گسترده ترین فاکتور های رشد موثر در ترمیم زخم هستند

و این فاکتور ها اساسا میتوژن (Mytogen) هستند و موجب القای تکثیر سلولی در سلول های دارای گیرنده برای آنها می شوند.

بنابراین در حین پی آر پی این فاکتور ها عمل می کنند و با تحریک سلول های استئوبلاست

می توانند باعث تحریک تکثیر سلول های استخوان ساز و تولید بافت استخوانی

و با تحریک سلول های فیبروبلاست و تکثیر آنهاموجب تکثیر و تولید کلاژن شوند.

همچنین با تکثیر سلول های اندوتلیال باعث خاصیت رگ زایی و جذب شیمیایی مواد از عروق یا رگ ها به بافت می شوند

و با تکثیر سلول های بنیادی مزانشیمی عملا ایجاد فعالیت در سلول های بنیادی می کند

و به این صورت پی آر پی (PRP) می تواند از سلول های بنیادی مزانشیمی برای ترمیم زخم ها و بهبود آسیب های مفصلی استفاده کند.