فاکتورهای رشدی که توسط پلاکت ها ترشح میشوند و PDGF نامیده میشوند

معمولا دو محل فعال دارند و بنابراین دیمر یا دایمر (dimer) نیز نامیده میشوند .

این فاکتورها تنها به سلول هایی متصل میشوند که گیرنده مربوط به آن ها را دارند.

این گیرنده ها در سطح غشاء سلول های هدف قرار داشته و به داخل سلول وارد نمیشوند بلکه گیرنده های غشائی را فعال میکنند .

این گیرنده ها دارای یک بخش داخل سیتوپلاسمی هستند و بنابر این گیرنده های میان غشائی نامیده میشوند.

دو گیرنده میان غشائی در فاصله ای از یکدیگر قرار دارند تا پروتئین انتقال پیام داخل سلولی را فعال سازند

و پس از اتصال PDGF به گیرنده غشاء سلولی و فعال شدن پروتئین انتقال پیام داخل سیتوپلاسمی

این پروتئین انتقال پیام از گیرنده ی میان غشائی جدا شده و در سیتوپلاسم شناور میشود

و به سمت هسته حرکت میکند و در انتها پس از ورود به هسته ، بیان ژن های (genes) طبیعی را القا میکند.

پروتئین انتقال پیام در درون هسته موجب میشود یک توالی ژنی خاص برای یک عملکرد سلولی مانند میتوز (Mitosis) ،

تولید کلاژن ، شکل گیری ماتریکس (Matrix) ، و تولید استئوئید (Osteoid) و سایر موارد فعال شوند .

اهمیت این روند این است که توضیح میدهد چرا تجویز فاکتورهای رشد نظیر عامل رشد مشتق از پلاکت PDGF

حتی در غلظت های بالا نمیتواند موجب بروز واکنش مداوم و ایجاد هیپرپلازی (Hyperplasia) و تومورهای (tumor) های خوش خیم (Benign)

یا بدخیم (Malignant) شود و به عبارت دیگر مشخص میکند که پی آر پی قادر به القای شکل گیری تومور و سرطان زایی (Carcinogen) نمی باشد.

لذا تاکید میشود فاکتور های رشد مشتق از پلاکت در پی آر پی جهش زا (Mutagenic) نیستند

بلکه پروتئین های طبیعی هستند که از طریق اثر و تنظیم طبیعی ژن ها و مکانیزم‌های کنترل ترمیم زخم عمل میکنند.

به عبارت دیگر فاکتور های رشد پلاکتی هرگز وارد سلول ها یا هسته سلول ها نمیشوند

و عملکرد آنها از طریق تحریک مسیر بهبود زخم ها میباشد و این مکانیزم اثر پی آر پی (PRP) است .